„— Co ma mi ksiądz prefekt do powiedzenia — zwrócił się Gilbert do księdza Berardiera.
— Chciałem panu powiedzieć, że nie ma potrzeby nakłaniać tego chłopca, by pracował. Należy mu raczej zalecić, by postarał się o jakąś rozrywkę.
— Jak mam to rozumieć
— Jest to niezwykły chłopiec, którego tu każdy kocha jak swego syna lub brata, ale...
Ksiądz zatrzymał się.
— Ale co — zapytał zaniepokojony ojciec.
— Chodzi o to, panie doktorze, że jeżeli się nie zwróci na to uwagi, coś może go zabić.
— Praca, którą mu pan tak zaleca.
— Praca
— Tak. Gdyby go pan widział, jak siedzi w swojej ławce, podparty dłońmi, z nosem utkwionym w słowniku, z oczyma wpatrzonymi...
— A więc pracuje wtedy czy marzy
— Pracuje... pracuje, stara się odnaleźć najlepszy sposób wyrażenia się, szuka starożytnych, greckich lub łacińskich zwrotów, szuka ich niekiedy całymi godzinami... i proszę, nawet teraz...
Istotnie, ledwie ojciec odszedł od jego łóżka, dzięki temu, że Billot nie zamknął za sobą drzwi, można było widzieć, jak chłopiec zatapia się całkowicie w marzeniach, graniczących z ekstazą.
— Czy często wpada w taki stan — zapytał Gilbert z nie pokojem.
— Mógłbym właściwie powiedzieć, że to jego stan normalny. Widzi pan, jak on w skupieniu szuka czegoś w myślach.“(10)