„— Mamo, tu był przed chwilę pan King MacLain, ale znowu zniknął.
— No to co, przecież widziałaś go już kilka razy — odpowiedziała matka Cassie i odsunęła ją od siebie, — Tq jeszcze nie powód, żeby
wylatywać na ulicę w samej halce i płakać jak małe dziecko.
— Na pewno wiedziałaś, że tak się stanie. Byłaś przecież z paniami przez cały czas.
Ale i na to nie było żadnej odpowiedzi i Cassie powoli zaczęła wracać do domu. Tam przy piaskownicy stał Loch i zacisnąwszy usta, trzymał oburącz wypchaną owym tajemniczym przedmiotem piżamę. Cassie zagnała go przez kuchenne wejście do domu.
— A to co za sieroty — zawołała Luella. — Skądżeście się tu wzięły, sierotki nieszczęsne Zabierajcie się i wracajcie do sierocińca. No jazda!
Cassie przegnała Locha przez kuchnię, lecz gdy znaleźli się w korytarzu, zatrzymała go. Ojciec właśnie wracał z pracy.
— Co się tu dzieje — powiedział od razu. — Czuję zapach dymu. Dom MacLainów się pali!
Cassie i Loch patrzyli, jak ojciec zbliża się do tronowych drzwi sąsiedniego domu wygrabioną ścieżką. W ręku trzymał jak co dzień zrolowany egzemplarz wieczornych „Sygnałów".
— Holifield! Holifield! — zawołał.
Pan Holifield musiał podejść do okna, gdyż głos jego rozległ się bardzo wyraźnie.“(5)