„— Nie duszę, lecz mózg. Niech pan posłucha, Carty. Pana mózg jest wspaniałyI Ale wymaga równie doskonałego mechanizmu wykonawczego. Ja mu go dam.
— To znaczy...
— Są dwie drogi. Jedna — pogrążyć się na wieki w czarnej otchłani śmierci, druga — przejść przez śmierć jak przez noc, by znów ujrzeć dzień.
— Jakiż będzie ten dzień
Ned zamyślił się. Nie było żadnego mocnego, logicznego zaczepienia, żadnego punktu oparcia, żeby wyzwolić się z nieprzeniknionego świata wątpliwości. Bojaźń przed niebytem, jedna ze straszliwych cech ludzkiej świadomości, przed niepojętym przeciwieństwem różnobarwnego świata doznań — oto co przygniatało Neda.
„Być albo nie być, to wielkie pytanie"...
Tak, najtrudniejsze pytanie. Lecz i ono dałoby się łatwiej rozwiązać, gdyby nie pociągało za sobą następnego, niemniej niepokojącego „Co mnie czeka dalej, za ciemną zasłoną niebytu Czy nie jest to straszniejsze od samego niebytu"
Ned długo milczał. Długo też profesor oczekiwał jego odpowiedzi, pojmując oczywiście, że nie jest ona łatwa.
— Niechże pan się zdecyduje, Carty! Nie grożą panu żadne cierpienia. Jedynie luka w doznaniach i w świadomości. To wszystko...
— To znaczy... mam umrzeć — z nieopisaną goryczą spytał Ned.“(8)