„0 wyzwolenie narodowe i społeczne powstańcom trzeba pomóc. Dawali tej pomocy nie raz i nie jeden dowód. Nie odmówili i teraz, gdy usłyszeli od dowódcy wyprawy, że na Tamizę wpłynęła carska korweta i stanęła tuż koło statku powstańców, śledząc każdy jego ruch, czekając sposobności zatopienia go na pełnym morzu. Hercen i Mazzini podjęli szybko decyzję. Nawiązali kontakt z załogą korwety, wśród której znaleźli się także rewolucjoniści. To oni uszkodzili parową maszynę, unieruchomiając carską korwetę. 25 marca o godzinie ósmej rano „Ward Jackson" minął korwetę i wypłynął na pełne morze.
Zahartowanym w lądowych bojach powstańcom zdawało się, że płyną po zwycięstwo. Większość z nich nie znała morza. Wpadli w sztorm. Trzytygodniowa walka z szalejącym wichrem i falą wyczerpała załogę, a gdy udało się zawinąć do Helsingborgu, czekały niepomyślne wieści. Nadchodząca wiosna roztopiła lody Zatoki Fińskiej
1 carska flota wypłynęła na Bałtyk. Na Żmudzi i Litwie powstańcy ponieśli klęskę. Połąga zajęta była przez carskie wojska. Angielski kapitan odmówił dalszego rejsu i zszedł ze statku. Wszystko to nie załamało jednak powstańców. Przy pomocy znanego rewolucjonisty Bakunina udało się pułkownikowi Łapińskiemu zwerbować w Kopenhadze nowego kapitana i marynarzy oraz opracować skomplikowany, ale przemyślny plan wprowadzenia w błąd carskiej floty. Wynajął trzy nowe statki „Christana Lorenza", „Fultona" i „Emilię", aby w ciemnościach nocy na pełnym morzu dokonać przeokrętowania ludzi i broni. Nieprawdopodobne to przedsięwzięcie udało się w całej pełni. Rozpoznany, skompromitowany „Ward Jackson" wrócił do Anglii konwojowany przez carskie okręty, a niepozorny, nie dostrzeżony szkuner „Emilia" płynął wszystkimi żaglami i całą siłą swej wątłej maszynerii ku powstańczym brzegom.“(11)