„A więc ma wstręt, ciąża! — znów bezmyślnie przeleciało mu przez głowę. Wciąż mu się czemuś wydawało, że to jakaś sprawa kobieca. — Niech się pani zmusi — nalegał.— Kawa pani jest potrzebna!
Zamilkł. Coraz więcej ochłapów różowej piany zbierało się na jej dolnej wardze. A może to jakiś krwotok... Nie mógł bcwiem zrazu uwierzyć, że to poświata grała swą czerwienią na jej ślinie. Nie była to zresztą zwykła ślina — raczej lepki, musujący płyn. Co to mogło .być Zupełnie się na niczym nie znał i z chorobami nigdy nie miał do czynienia. Minęła piąta czy szósta sekunda. A to co znów, mój Boże, pomyślał. Patrzył teraz nie na jej twarz, lecz na cienką talię i biodra. Nogi jej zgięły się w kolanach i zakołysawszy leżakiem, niemal nim wstrząsnąwszy, wyprostowały się i opadły na płótno z powrotem. Złożone razem przegięły się potem na bok. Ma torsje! chyba to, pomyślał. Może przy poronieniach bywają skurcze.
— Pani Sztajsowa! — zawołał, tracąc już głowę. I znowu, znowu odpowiedziały mu rzępolenia i huk walących
0 siebie miedzianych talerzy. Rzucił się tedy do złazu, co swym prostokątem czerniał o parę kroków od nich.
W złazie jarzyło się na dole nikłe światło, wyrywające z mroku tylko kilka dolnych stopni schodków. Wprost mu w twarz dzwoniła gramofonowa trąba. Niemal że się stoczył po schodach, by zaraz skoczyć ku szynkwasowi. Mimo że zbiec po tych stopniach nie było Bóg wie jakim wysiłkiem, ciężko dyszał. — Gdzież oni są — zawołał z rozpaczą“(3)