„Change usunął się posłusznie.
— Proszę — powiedział spokojnie. — Myślałem, że zostajesz... — wyjaśnił.
— Ja też tak myślałam — parsknęła Aria. — Ale po zastanowieniu zmieniłam zamiar. Tylko nie skacz za mną — uśmiechnęła się z przymusem — jeśli przypadkiem wpadnę do wody. Na dłuższą metę to stałoby się nudne... — przysiadła i błyskawicznie zniknęła nam z oczu. Ześliznęła się dwa szczeble, ale udało jej się zatrzymać. Po chwili widziałem już tył jej czarnej główki w otwartej kabinie łazika. Nie odwróciła się ani razu.
— Musisz mieć swoje powody... — mruknął Change, wzywając pojazd, który czekał w pewnej odległości od statku. — Narobiłeś trochę zamieszania... — dodał od niechcenia. — A mnie...
— A tobie kłopotów — podchwyciłem. — Dzisiaj nie będzie pola siłowego... i coś mi mówi, że nie założysz go także ani jutro, ani w ciągu najbliższych dni. Więc sam musisz zrezygnować z tej kolacji i spacerków...
— To najmniejsze... — mruknął, wkładając nogę w drabinkę. — Cześć.
—Cześć...
Zostałem sam Postałem jeszcze chwilę, wodząc wzrokiem po linii brzegu, odprowadziłem znikające za niskimi wydmami figurki ludzi, po czym nie zamykając włazu poszedłem do ka^ biny, wyciągnąłem się wygodnie w fotelu i głęboko zaczerpnąłem powietrza.“(16)