„Gilbert postępował za nimi z dziką radością tygrysa, który wietrzy zdobycz. Liczył ich kroki i westchnienia, nauczył się na pamięć słów, które usłyszał. Można sądzić, że był zadowolony z wyniku tej wyprawy, bo następnego dnia, swobodny i wesoły, umyślnie pokazał się w okienku swojej izdebki, nie lękając się już, że go widzi Nicole, a przeciwnie, lekceważeniem odpowiadając na jej spojrzenia. Nucił przy tym wesołą piosenkę.
Powtórzyło się to kilka razy i Nicole uznała, że pożytecznie będzie rozmówić się z Gilbertem.
Gilbert spostrzegł, że Nicole go szuka. Poznawał to po lekkim jej kaszlu, który słychać było przy oknie, kiedy Nicole wiedziała, że Gilbert jest w izdebce, po częstym wychodzeniu na korytarz, kiedy przypuszczała, że Gilbert będzie tędy przechodził.
Któregoś dnia spotkała go w ten sposób. Zawołała na niego, nie odpowiedział.
Później posunęła się jeszcze dalej. Podkradła się aż da samych drzwi jeąo izdebki na poddaszu i zapukała, wiedząc, że jest w domu.
Gilbert milczał.
Była to dla niego niebezpieczna pokusa. Mógł upokorzyć tę dziewczynę, przychodzącą prosić o przebaczenie. Był sam, pełen wezbranej namiętności, spotęgowanej wspomnieniem o Taverney i zmysłową pięknością tej rozkosznej dziewczyny. Już podniósł rękę, aby otworzyć drzwi, ale się powstrzymał.“(13)