„Kapitan Kazimierz Dworakowski, nasz nowy komendant od chwili, gdy kapitan Prusiecki zrzekł się tej funkcji, przynosi z dowództwa zaskakującą wiadomość zostaniemy przetransportowani do Maroka. Zapanowała zrozumiała radość. Odpadnie konieczność nielegalnego przekraczania granicy marokańskiej. A może zawiozą nas do Casablanki i ułatwią wyjazd do Anglii
Z zapałem upychamy się ciasno w skrzyniach dwóch ciężarówek i pełni nadziei ruszamy w drogę. Miejsca obok kierowców zajmują francuscy podoficerowie. Indagowani o cel podróży, milczą jak zaklęci.
W tumanach kurzu znika za nami Colomb Bechar. Jedziemy obrzeżami Wielkiego Ergu. Wnet jednak pryskają nasze nadzieje. Zamiast na zachód, zdążamy coraz dalej i dalej na południe.
Po drodze mijamy krajobrazowy cud — Sources Bleus — Niebieskie Źródła. W monotonnej, jałowej równinie siły natury wydrążyły rozległą rozpadlinę, obramowaną urwistymi ścianami. Głęboko na dnie las śmigłych palm, bijących w oczy soczystą, zupełnie niepustynną zielenią. Tu i tam wśród nich rozsiane stawiki z niezwykle intensywnie niebieską, a zarazem krystalicznie przejrzystą wodą, połączone z sobą nitkami krętych potoków. Odnosi się wrażenie, jakby jakiś malarz w przypływie twórczego szaleństwa rozpuścił w wodzie cały wagon błękitnej farby.“(2)