„Okres utajenia kancerogenezy jest faktem onkologicznym dobrze znanym, jednak zbyt często i z różnych powodów niewłaściwie interpretowanym czy tylko rozumianym. Wynika on głównie z tego, że czynnik wywołujący kancerogenezę nie musi działać przez cały czas jej trwania. Na przykład po wybuchu bomby atomowej nowotwory zaczęły się pojawiać masowo dopiero po kilkunastu latach. Zapomina się jednak, że nowotwory są w tym wypadku jednym z efektów choroby popromiennej, a więc procesu nieodwracalnego, zależnego od dawki napromieniowania. Mamy tutaj do czynienia głównie z zaburzeniem homeostazy ustroju, którego poszczególne komórki reagują całą skalą swych możliwych stanów (komórkowa gałąź termodynamiczna), z których jednym, ale za to decydującym o przeżyciu, ratunkiem, jest... nowotwór. W momencie napromieniania może i dochodzi także do zmian mutacyjnych genomu komórkowego. Tak jest w wypadku utrwalonej mutacji komórkowej, jest to proces nieodwracalny i nie zawsze dla komórki korzystny. Sam jednak nie spowoduje indukcji nowotworowej, dopóki taka komórka nie znajdzie się w dysypatogennym stanie dalekim od równowagi, będącym ostateczną przyczyną kancerogenezy. Przecież nie mówimy w zespole Downa o okresie utajenia nowotworowego, jakkolwiek wiemy, że skład chromosomów w komórkach jest w tym zespole zdecydowanie różny od normalnego. Osoby cierpiące na tego typu zaburzenia charakteryzują się tylko większą zachorowalnością w ogóle, w tym także na choroby nowotworowe.“(4)