„Pan Bachra od pewnego czasu coraz częściej spotykał się w okolicy z nazwiskiem Wójteckiego, ale nie przypuszczał, że będzie mial okazję poznać go osobiście. Nim się spostrzegli, byli już w pobliżu stacji Kamienna. Stąd rozchodziły się ich drogi. Chłop wracał, Wójtecki zostawał, a Bachra musiał dostać się jakoś do Dąbrowy, gdzie na radzieckim punkcie kontrolnym łatwo było złapać ciężarówkę do Sokółki.
Major „Łupaszko", po augustowskiej rozmowie z komendantem okręgu, planował jakąś akcję o szerokim zasięgu. W nocy światło w jego izbie paliło się do późna. Studiował mapy, wzywał nagle porucznika „Rekina", naradzał się z porucznikiem „Piastem", dwukrotnie obszedł posterunki sprawdzając osobiście czujność wart. W niedzielę o świcie porucznik „Rekin" ruszył na rozpoznanie. Wszyscy domyślali się, że coś ważnego wisi w powietrzu.
Po śniadaniu wyruszył w drogę oddział „Piasta". Reszta szykowała się również. Byli już prawie gotowi do wymarszu, gdy jeździec od „Rekina" przywiózł wiadomość, że na stacji Kamienna zatrzymano furmankę, którą jechał powiatowy pełnomocnik akcji siewnej.
—Ach, towarzysz Wójtecki — ucieszył się major „Łupaszko". — No, nareszcie! Sądziłem, że się z nim spotkamy dopiero po wyzwoleniu. Wracajcie! My fam zaraz będziemy.“(15)