„Wstecz, do śmierci Króla.
— ...po pogrzebie przygotowano mu gorącą kąpiel. Przez całą noc porządkował papiery po Zmarłym i kiedy nad ranem miał się już rozebrać, wpadła mu do ręki błękitna kartka z notatką złożoną z paru linijek
«TrzysposobyrządzeniainteresideałistrachNierozumie ją swego interesu niszczą własny ideał i nie wiedzączegonależysiębaćCzymożnanimirządzić
PortretzmarłegopudelkaDżodarowujęsiostrze.»
— siedział na łóżku w rozwiązanym szlafroku i potrząsał głową odczytując kartkę. Więc portret Dżo dziedziczy ciotka. Więc psują ideały. Więc niepodobna rządzić...
— rano żołnierze przywieźli furgonem podarunek od Cara wypchanego niedźwiedzia ze srebrną tacą w łapach. Na tacce można było składać wizytówki.
Ale jeszcze o sieni. Pan Giongo powiedziałby, że jestem „zapieprzony" przez tę sień, i może miałby rację, lecz musiałbym tutaj uczynić pewne zastrzeżenie ta sień doprowadza mnie do szału nie tyle sama w sobie, co w połączeniu z biedermeierem, z beżowymi cylindrami, z pielęgnowaniem tradycji historycznych. Przez kilka lat żaden z miłośników nie zainteresował się stanem tej sieni, kultywatorzy przeszłości przez kilka lat w strojach fredrowskich mijali kałuże pod schodami. Obserwowałem to z urzeczeniem, tak jak się czasem podgląda obłąkanych, ich absurdalne gesty i reakcje. Nie widzą Udają, że nie widzą Widzą i ów poniżający nonsens jest dla nich normalnym objawem życia A może lubią, może wtedy się czują „u siebie" A może uznali to za narodową czy socjalną konieczność Odnosiłem wrażenie, że jestem poza sednem sprawy, które się kryje gdzieś u spodu owego milczącego mijania się i kłaniania — że wszyscy naokoło znają tajemnicę tej sieni prócz mnie, ale nikt nie chce jej ujawnić, bo nikt nie“(7)